Suicydogenny potencjał sztucznej inteligencji: analiza przypadków

Abstrakt

Praca podejmuje problematykę sztucznej inteligencji jako potencjalnego zagrożenia suicydalnego. Motywację do podjęcia tego zagadnienia stanowi alarmujący obraz statystyk odnoszących się do kondycji zdrowia psychicznego społeczeństw. Celem rozważań jest analiza mechanizmów, za sprawą których systemy sztucznej inteligencji spełniają rolę katalizatorów zachowań samobójczych. Analizą objęto m.in. psychologiczne aspekty oddziaływania technologii, w tym psychozę AI, sykofancję oraz weryfikację luk aktualnie obowiązującego systemu prawnego w tym kontekście. Ogólny problem badawczy został wyrażony w postaci pytania: w jaki sposób systemy sztucznej inteligencji oddziałują na procesy decyzyjne osób, doprowadzając do sytuacji kryzysu suicydalnego? Przyjęta hipoteza badawcza zakłada, że sztuczna inteligencja, mimo wspierającego potencjału, stanowi źródło zagrożenia zachowaniami suicydalnymi dla użytkowników, ze względu na brak efektywnych protokołów bezpieczeństwa. Interdyscyplinarny charakter omawianej problematyki determinuje wykorzystanie dorobku naukowego zarówno z zakresu prawa, kryminologii, a także psychologii i socjologii. Zatem w celu weryfikacji hipotezy zastosowano metodę kwerendy dostępnej literatury przedmiotu wraz z aktualnymi raportami i najnowszymi badaniami nad bezpieczeństwem sztucznej inteligencji. Ponadto, dążąc do szczegółowej analizy udokumentowanych incydentów, wykorzystano metodę studium przypadków, m.in. Adama Raine’a, Alana Brooksa i in.