Samotne wilki w cyberprzestrzeni – nowe zagrożenie w dziedzinie terroryzmu w cyberprzestrzeni

Abstrakt

Artykuł podejmuje problematykę nowego, dynamicznie rozwijającego się zjawiska w obszarze terroryzmu internetowego, jakim są tzw. cyberwilki – sprawcy działający samodzielnie, łączący w sobie cechy klasycznych samotnych wilków oraz hakerów. Autorzy stawiają hipotezę, że cyberwilki stanowią autonomiczną kategorię podmiotów terroryzmu asymetrycznego, której nie można sprowadzić ani do postaci hakera działającego dla zysku, ani do terrorysty funkcjonującego w ramach zorganizowanej struktury. W artykule dokonano przeglądu literatury przedmiotu oraz raportów instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, a także przeprowadzono analizę przypadku. Na tej podstawie wyodrębniono trzy główne kategorie cyberwilków: ideologicznych (hacktywiści), motywowanych osobistą zemstą oraz motywowanych psychopatologicznie. Przeprowadzona analiza wskazuje, że cyberwilki są zjawiskiem narastającym, a ich potencjał destrukcyjny często przewyższa możliwości zorganizowanych grup terrorystycznych ze względu na brak wewnętrznych mechanizmów kontroli, efekt zaskoczenia oraz trudności w przewidywaniu ich działań. Artykuł zamyka teza, że cyberwilki stanowią autonomiczną i dynamicznie rozwijającą się gałąź terroryzmu internetowego, wymagającą odrębnego ujęcia definicyjnego i analitycznego.