Wojska Obrony Terytorialnej jako kluczowy element skutecznej obrony cywilnej. Niewykorzystane szanse, możliwe kierunki zmian

Autor

DOI:

https://doi.org/10.34739/dsd.2026.01.06

Słowa kluczowe:

obrona cywilna, zarządzanie kryzysowe, ochrona ludności, Wojska Obrony Terytorialnej, odporność społeczna, bezpieczeństwo narodowe

Abstrakt

W artykule przedstawiono marginalną rolę Wojsk Obrony Terytorialnej w obronie cywilnej w świetle obowiązującej ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej. Główny problem badawczy sfor-mułowano w postaci pytania: w jakim zakresie WOT może stać się kluczowym elementem skutecznej obrony cywilnej? Przyjęto hipotezę, że obrona cywilna koncentruje się głównie na działaniach w sytuacjach kryzysowych, co sprawia, iż w tym kontekście w wielu obszarach jest zintegrowana z funkcjonującym zarządzaniem kryzysowym. Marginalne zaangażowanie WOT do realizacji zadań OC wynika w szcze-gólności z braku precyzyjnych regulacji prawnych. W badaniach zastosowano teoretyczne metody badawcze: analizę, syntezę, interpretację porównawczą, abstrahowanie oraz wnioskowanie. Analiza obejmowała określenie istoty obrony cywilnej, możliwy zakres jej integracji z funkcjonującym obecnie zarządzaniem kryzysowym, zadania powierzone Wojskom Obrony Terytorialnej w ramach OC a także możliwe zmiany zwiększające rolę WOT w obronie cywilnej. Przeprowadzone badania wskazują istotne niedostatki w obecnym systemie, wynikające z przyjętych rozwiązań prawnych. Włączenie WOT do zadań OC stworzy warunki dla formacji do odgrywania kluczowej roli w tym obszarze. Wnioski potwierdzają, że wymaga to jednak kompleksowego podejścia, obejmującego zarówno zmiany legislacyjne, organizacyjne, jak również pełną integrację ochrony ludności i obrony cywilnej z zarządzaniem kryzysowym.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Pobrania

Opublikowane

28.07.2026

Jak cytować

Leżoń, J. (2026). Wojska Obrony Terytorialnej jako kluczowy element skutecznej obrony cywilnej. Niewykorzystane szanse, możliwe kierunki zmian. De Securitate Et Defensione. O Bezpieczeństwie I Obronności, 12(1), 99-116. https://doi.org/10.34739/dsd.2026.01.06