Dopasowanie personelu służby inżynieryjno-lotniczej bazy lotnictwa a poczucie stresu w trakcie procesu obsługi samolotów

Abstrakt

Efektywność działań i koncentracja na osiąganiu wyników (nalotu) są kluczowymi wyzwaniami, z jakimi mierzy się personel baz lotniczych. Współczesne podejście do bezpieczeństwa lotów wskazuje, że jego poziom kształtowany jest nie tylko przez stan techniczny statków powietrznych, lecz również przez uwarunkowania organizacyjne oraz czynniki determinujące efektywność pracy personelu i jakość realizowanych przez niego działań. Coraz większe znaczenie przypisuje się niezwykle istotnemu w strukturach bazy czynnikowi ludzkiemu. Celem artykułu jest rozpoznanie oraz opis dopasowania personelu Służby Inżynieryjno-Lotniczej (SIL) do środowiska organizacyjnego bazy szkolenia lotniczego oraz stresu odczuwanego podczas realizacji zadań związanych z obsługą sprzętu lotniczego. Przedmiotem analizy uczyniono w szczególności dopasowanie organizacyjne i regulacyjne, a także ich znaczenie dla funkcjonowania personelu SIL w warunkach wysokiej odpowiedzialności, sformalizowanych procedur oraz podwyższonych wymagań bezpieczeństwa. Wskazano subiektywne doświadczenia personelu SIL w kontekście ich pracy w środowisku bazy lotniczej i wykonywanych zadań. Uzyskane wyniki badań wskazują na relatywnie wysoki poziom dopasowania personelu SIL do środowiska funkcjonowania bazy lotnictwa. Świadczy o tym m.in. wysoki poziom przestrzegania obowiązujących procedur i wytycznych, pozytywna ocena wykorzystania kompetencji zawodowych oraz ogólnie korzystna ocena systemu szkoleń podnoszących kwalifikacje personelu. Jednocześnie zdecydowana większość respondentów deklaruje, że nie odczuwa nadmiernego stresu podczas wykonywania obowiązków związanych z obsługą sprzętu lotniczego. Wyniki te sugerują, że odpowiednie dopasowanie kompetencyjne, organizacyjne oraz regulacyjne personelu do specyfiki środowiska pracy sprzyja utrzymaniu relatywnie niskiego poziomu stresu zawodowego.